11 ربيع أول 1442 Tuesday, 27 October , 2020
0

خاطرات معلم فیروزکوهی از دوران تدریس در ژاپن

  • کد خبر : 23714
  • ۱۵ آذر ۱۳۹۳ - ۳:۴۸
خاطرات معلم فیروزکوهی از دوران تدریس در ژاپن

  جوهری فر: از نظر حقوقی و مالی، معلمان جزو قشر مرفه ژاپن به شمار می روند و از حقوق و مزایای مکفی برخوردارند تا هیچ گونه دغدغه معاش نداشته باشند.   به گزارش دیمه نیوز، “مهدی جوهری فرد” معلم فیزیک فیروزکوهی است که به همراه همسر خود به مدت دو سال تدریس در مدارس […]

 

جوهری فر: از نظر حقوقی و مالی، معلمان جزو قشر مرفه ژاپن به شمار می روند و از حقوق و مزایای مکفی برخوردارند تا هیچ گونه دغدغه معاش نداشته باشند.

 

به گزارش دیمه نیوز، “مهدی جوهری فرد” معلم فیزیک فیروزکوهی است که به همراه همسر خود به مدت دو سال تدریس در مدارس ایرانیان مقیم ژاپن را بر عهده داشته است.

در مطلب کوتاه زیر این معلم فیروزکوهی از خاطرات زندگی، تدریس و آداب و فرهنگ حاکم بر این کشور آسیای شرق دور و نحوه اعزام خود به این کشور گفت.

images

* نحوه اعزام معلمان به خارج از کشور:

تقریباً هر دو سال یک بار آزمون اعزام به خارج فرهنگیان برگزار می شود.

این آزمون شامل دروس تخصصی (در حد دوره کارشناسی) و دروس عمومی (رایانه، زبان خارجه، تاریخ، روانشناسی کودک و رشد، آیین نامه مدارس، تکنولوژی آموزشی و . . . ) است.

پس از موفقیت در آزمون، بررسی صلاحیت ها از طریق حراست و گزینش منطقه، استان، وزارتخانه و سپس وزارت اطلاعات آغاز می شود که در صورت احراز صلاحیت، مصاحبه حضوری انجام می شود.

در این مصاحبه، معلمان باید به خوبی فرآیند تدریس را به نمایش بگذارند و علاوه برآن ارزیابی شخصیت توسط روانشناسان و مسؤولان حاضر در کلاس ها انجام می شود.

در مصاحبه علاوه بر تدریس، آزمون های شفاهی شامل زبان انگلیسی و قرآن کریم نیز از فرهنگیان به عمل می آید که در صورت موفقیت در تمامی این مراحل، اسامی پذیرفته شدگان از طریق مرکز امور بین الملل وزارت آموزش و پرورش اعلام می شود و مرحله نهایی، تعیین کشور مقصد است.

به طور متوسط از هر ۱۰ هزار نفر معلم یک نفر می تواند در آزمون پذیرفته شود و بطور نمونه در سالی که اینجانب در آزمون پذیرفته شدم، در مجموع ۴۵ معلم فیزیک برای دو سال تدریس در مدارس خارج از کشور مورد نیاز بود.

index

* نظام آموزشی در ژاپن

شعار ژاپنی ها “آموزش در تمامی طول عمر” است و مردم این کشور همواره و در هر حال سعی دارند بر میزان دانش و اطلاعات خود بیافزایند.

در این کشور برخلاف ایران، فقط یک وزارتخانه متولی آموزش است و از معلم پیش دبستانی تا استاد تمام و پروفسور دانشگاه همگی زیر مجموعه یک وزارتخانه فعالیت می کنند.

تمامی مربیان و اساتید دانشگاه به بهترین شکل ممکن به انجام وظایف محوله خویش می پردازند و بطور مداوم در تلاش برای ارتقای سطح علمی و آموزشی خویش هستند و مدام مورد ارزیابی و ارزشیابی قرار می گیرند.

کار گروهی در این کشور از سن دو سالگی به کودکان آموزش داده می شود، آموزش و پرورش اصل اصیل و رکن رکین در ژاپن است و به نظر می رسد عامل اصلی پیشرفت، تعالی و توسعه این کشور مدیون و مرهون همین امر باشد.

به همین دلیل بهترین فضاها در این کشور به مدارس و دانشگاه ها اختصاص دارد و بر خلاف کوچک بودن خانه ها و منازل افراد، در عوض مدارس دارای فضاهای به مراتب بزرگتر بوده و از تمامی امکانات و تجهیزات برخوردارند.

از نظر حقوقی و مالی، معلمان جزو قشر مرفه ژاپن به شمار می روند و از حقوق و مزایای مکفی برخوردارند تا هیچ گونه دغدغه معاش نداشته باشند.

2

* یک روز کاری مردم ژاپن

با توجه به اینکه اینجانب به عنوان معلم مدرسه جمهوری اسلامی ایران در توکیو (پایتخت ژاپن) مشغول فعالیت بودم، ارتباط چندانی با مردم نداشتم، اما در هر حال نظم، قانون مداری، احترام متقابل و پرداختن به آموزش در هر رده سنی به وضوح مشهود بود.

هشت صبح آغاز روز کاری در ژاپن است و شاغلان خود را ملزم می دانند که به موقع و بدون تاخیر در محل کار خود حاضر شوند و بر این مساله متعهدند.

البته وسایط نقلیه عمومی نظیر مترو، اتوبوس، تاکسی، مونوریل و تراموا همگی بدون کوچکترین تاخیری حرکت می کنند و تقریباً ترافیک با آنچه در ذهن ما ایرانیان نقش بسته، در شهرهای این کشور تفاوت دارد.

مردم اغلب صبحانه ای مختصر در خانه یا حین حرکت به محل کار صرف می کنند و تا ساعت ۱۲ ظهر بی وقفه کار می کنند.

ساعت ۱۲ الی ۱۳ زمان صرف ناهار است که در این زمان در تمامی سوپر مارکت ها و اغذیه فروشی های سنتی (که تعدادشان زیاد است) غذای آماده گرم به همراه نوشیدنی های مناسب یافت می شود و ناهار به این ترتیب صرف می شود.

ساعت ۱۷ هر روز یک آهنگ آشنا با عنوان اتمام کار نواخته می شود که در تمامی محل های کاری شنیده می شود؛ یعنی “کار تمام”.

1

پس از آن شاغلان به سمت اغذیه فروشی ها و سایر مکان های تفریحی و تفرجگاهی می روند و شام صرف می کنند و حدود ساعت ۲۱ الی ۲۲ به منازل خود باز می گردند و تقریباً می توان گفت ژاپنی ها غالباً در منزل غذا نمی پزند.

جالب است بدانید علاوه بر اینکه استعمال دخانیات در مکان های عمومی ممنوع است در خیابان ها نمی توان سیگار کشید و اغلب مردم این مساله را رعایت می کنند.

در هر خیابان محل های مشخصی برای استعمال دخانیات تعیین شده و سطل زباله برای این مساله پیش بینی و تعبیه شده است.

سیگاری ها برای استعمال دخانیات در این محل ها اجتماع می کنند تا دود سیگار در یک مکان وجود داشته باشد و دیگران با استشمام بوی آن آزرده خاطر نشوند.

ادامه دارد . . .

پایان خبر/

لینک کوتاه : http://dimehnews.ir/?p=23714

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.